\

''Δίπλα στο παράθυρο''

image


ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΕΝΟΣ νοσοκομείου συναντήθηκαν δύο μοναχικοί άρρωστοι άντρες, μεγάλης ηλικίας. Ο ένας, με τεράστια κινητικά προβλήματα, αναγκαστικά παρέμενε κολλημένος στο κρεβάτι του, δίπλα ακριβώς στον μεγάλο τοίχο του δωματίου, και ο άλλος, που αντιμετώπιζε επίσης παρόμοια προβλήματα υγείας, παρέμενε κι αυτός εγκλωβισμένος στο κρεβάτι του, δίπλα του όμως είχε ένα παράθυρο.

Οι μόνες ευχάριστες στιγμές της ημέρας ήταν όταν ο ένας από τους δύο, ο ασθενής που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο, διηγιόταν με κάθε λεπτομέρεια ό,τι συνέβαινε έξω από το παράθυρο στον άλλον, που δεν μπορούσε καθόλου να κουνηθεί. Τα συζητούσαν, τα σχολίαζαν και συχνά γελούσαν. Ήταν μία χαρούμενη νότα στη δύσκολη περίοδο που διένυαν εντός του δωματίου αυτού που νοσηλεύονταν.

«Τι τυχερός που είναι», σκεφτόταν, «τουλάχιστον μπορεί να βλέπει τα πάντα έξω απ' αυτό το θλιβερό δωμάτιο, ενώ εγώ ούτε να κινηθώ δεν μπορώ να το πλησιάσω, έστω να κοιτάξω λίγο» και συνέχισε ν' ακούει προσεκτικά τις περιγραφές που του έδινε ο αλλος ασθενής, που κάθε μέρα γίνονταν όλο και πιο παραστατικές, όλο και πιο αναλυτικές για τον κόσμο που περπατούσε απέξω, για τα παιδιά που έπαιζαν, για τον μικρό κήπο απέναντί τους, για τον ήλιο που έλαμπε το πρωί και τ' αστέρια που φαίνονταν το βράδυ, για τα πολύχρωμα φύλλα και άνθη που ταξίδευε ο αέρας, για τα πουλιά που πέταγαν στην αυλή τους, για την κίνηση, για τα χρώματα των αυτοκινήτων που αχνοφαίνονταν στο βάθος, για την ανακαίνιση στη γωνιακή πτέρυγα, για όλα αυτά και για άλλα πολλά, που κάποιος λιγότερο παρατηρητικός θα μπορούσε και να μην είχε προσέξει αλλά ο συγκατοικός του απολάμβανε να του τα περιγράφει και να τον ακούει να τα σχολιάζει και να βρίσκουν έτσι αφορμή για κουβεντούλα και γέλιο.
Κάποιες φορές τα πράγματα, οι άνθρωποι, οι κινήσεις, τα περιστατικά, περιγράφονταν με τέτοια ανάλυση, που μπορεί και να τον κούραζε κάπως, όμως τα άκουγε προσεκτικά και τα έβλεπε και τα ζούσε μέσα από την τόσο λεπτομερή αφήγηση του διπλανού του! 

«Απορώ που βρίσκει την όρεξη», σκεφτόταν μερικές φορές όπως βρίσκοταν καθηλωμένος έτσι στο κρεβάτι του.

Ένα πρωί, όμως 
η κατάσταση άλλαξε.

Ο ασθενής που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο πέθανε· τα μάτια στην ουσία του άλλου αρρώστου προς τον έξω κόσμο που είχε για τόσον καιρό, είχαν κλείσει. Έβλεπε το κρεβάτι άδειο και λαχταρούσε τις στιγμές που πέρασαν μαζί με τις αναλυτικές και γλαφυρές περιγραφές του, που τότε μπορεί να μην εκτιμούσε και τόσο πολύ.
Όταν έμεινε μόνος σκέφτηκε ότι θα μπορούσε τώρα ίσως που είχε αρχίσει λίγο να κινείται να πάει εκείνος σε εκείνο το παράθυρο και να τον βοηθάνε λίγο να βλέπει έξω. Παρακάλεσε, λοιπόν, να τον μεταφέρουν στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο, ώστε να μπορεί να βλέπει κι αυτός πια από μόνος του όλα αυτά τα όμορφα, τα χρώματα και την δραστηριότητα, που τόσον καιρό τού περιέγραφε ο συγκάτοικός του.

Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε, αλλά τον έφερε μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη. Μπροστά στο παράθυρο του δωματίου είχαν χτίσει έναν τεράστιο τοίχο. Το μόνο που έβλεπε πια ήταν το λευκό του τοίχου, στα δύο μέτρα μακριά του. Κάλεσε αμέσως τη νοσοκόμα του ορόφου και τη ρώτησε πότε πρόλαβαν κι έχτισαν αυτό τον τοίχο και γιατί,

Η νοσοκόμα τον κοίταξε παραξενεμένη και του απάντησε πως αυτός ο τοίχος υπήρχε πάντα εκεί, στο ίδιο σημείο.

«Μα πώς είναι δυνατόν», αντέδρασε, «ο συγκάτοικός μου τόσον καιρό μού περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα γίνονταν έξω από το δωμάτιό μας καθώς τα έβλεπε».

«Τι είναι αυτά που λέτε πώς θα μπορούσε άλλωστε», έκανε παραξενεμένη η νοσοκόμα, 
«ο κύριος που ήταν τον τελευταίο καιρό εδώ δίπλα σας ήταν τυφλός». 


Λαϊκή ιστορία

Πηγή: το βιβλίο "ΟΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ" του Νίκου Μιχαλόπουλου 




Επικοινωνήστε μαζί μας

Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για περισσότερες πληροφορίες.

Φόρμα Επικοινωνίας


Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας!