\

Τα άχρηστα φύλλα

image

Κάποτε δύο μαθητές αφοσιωμένοι στον δάσκαλό τους, μόλις ολοκλήρωσαν τον κύκλο μαθητείας δίπλα του και ετοιμάζονταν να φύγουν πια μακριά του για ν' ανοίξουν τα φτερά τους στη ζωή που τους περίμενε, τον ρώτησαν κάτι τελευταίο: τι θα ήθελε να του φέρουν σαν δώρο, ως ελάχιστο φόρο τιμής στη σοφία που τους είχε χαρίσει.

Εκείνος, φυσικά, δεν ήθελε κανένα δώρο από τους μαθητές του και αυτό το ήξερε πολύ καλά, όμως, δεν θέλησε ν' αφήσει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που του έδιναν, για ένα τελευταίο μάθημα ζωής.

«Λοιπόν», απάντησε στους μαθητές του, αφού τους ευχαρίστησε για την αναγνώρισή του εκ μέρους τους «το μόνο που θα ήθελα, είναι μερικά ξερά φύλλα από το δάσος. Δεν θέλω, όμως, ούτε να τα κόψετε από κάποιο κλαδί, ούτε και να είναι χρήσιμα σε κάποιον άλλο. Απλά, ξερά, άχρηστα φύλλα πεσμένα στο έδαφος».


Οι μαθητές απόρησαν από την επιθυμία του δασκάλου τους και κυρίως από την απλότητα και την ευκολία της, όμως, έτρεξαν αμέσως να την πραγματοποιήσουν.

Μόλις βρέθηκαν στο δάσος, το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν ήταν ένας σωρός από ξερά φύλλα. Γρήγορα έσπευσαν να τα μαζέψουν. Και τότε ακούστηκε μια αντρική φωνή να τους παρακαλεί να τα αφήσουν. Ήταν η φωνή ενός γέρου χωρικού, ο οποίος μάζευε τα φύλλα για να τα χρησιμοποιήσει ως λίπασμα στο χώμα του, ώστε η σοδειά του να είναι πλουσιότερη. Οι μαθητές, αφού φυσικά υπάκουσαν, όπως άλλωστε ήταν και η επιθυμία του δασκάλου τους, προχώρησαν πιο βαθιά στο δάσος.

Γρήγορα ανακάλυψαν ένα νέο σωρό από ξερά φύλλα και δίπλα έναν άλλον. Ευχαρίστησαν την καλή τους τύχη και έσκυψαν να τα μαζέψουν. Τότε ακούστηκε η πρώτη γυναικεία φωνή, που εξηγούσε πως ο πρώτος σωρός από τα φύλλα ήταν δικός της και τον είχε μαζέψει για να τα κάψει και να ζεστάνει νερό να πλύνει τα ρούχα της. Δεν πρόλαβε να τελειώσει και αμέσως ακούστηκε η δεύτερη γυναικεία φωνή. Ο δεύτερος σωρός ήταν δικός της και τον είχε μαζέψει κι αυτή για να φτιάξει όμορφα μπουκέτα και συνθέσεις από τα ξερά του φύλλα, τα οποία στη συνέχεια θα μπορούσε να πουλήσει στο παζάρι για να βγάλει κάποια παραπάνω χρήματα, να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Οι μαθητές κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και συνέχισαν τον δρόμο τους. Τα επόμενα άχρηστα ξερά φύλλα που συνάντησαν αυτή τη φορά ανήκαν σε κάποιον φαρμακοποιό, ο οποίος, αφού τα μάζευε, τα επεξεργαζόταν και έφτιαχνε από αυτά φυτικά φάρμακα.

Ο επόμενος μικρός σωρός από ξερά φύλλα, που βρέθηκε στον δρόμο τους, φάνηκε από την πρώτη στιγμή πως ήταν πολύ χρήσιμος σε δύο μικρά πουλάκια, που έπαιρναν με προσοχή ένα ένα τα φύλλα, τα ανέβαζαν σ' ένα δέντρο και προσπαθούσαν να φτιάξουν τη φωλιά τους.

Η επιθυμία του δασκάλου τους είχε αρχίσει να παίρνει πια νόημα μπροστά τους. Αυτό που αρχικά φαινόταν τόσο εύκολο και ασήμαντο, τελικά δεν ήταν καθόλου.

Μετά από πραγματικά μεγάλη και άκαρπη περιπλάνηση στο δάσος, ένα σημάδι επιτυχίας φάνηκε μπροστά τους. Ένα ξερό φύλλο μόνο και ξεκομμένο επέπλεε πάνω στα νερά της λίμνης. Στάθηκαν και περίμεναν. Δεν φαινόταν χρήσιμο σε κανέναν. Δεν είχε κλέψει την προσοχή παρά μόνο των ίδιων. Γρήγορα έσκυψαν, το μάζεψαν, το πρόσεξαν και τότε κατάλαβαν. Επάνω του βρίσκονταν δύο μικροσκοπικά μυρμηγκάκια, που κινούνταν πέρα-δώθε στον στενό του χώρο. Αυτό το μικρό, ξερό, άχρηστο με την πρώτη ματιά φύλλο ήταν η βάρκα της σωτηρίας τους και αν δεν υπήρχε στον δρόμο τους, σίγουρα θα είχαν πνιγεί.

Άφησαν το φύλλο κάτω και έτρεξαν στον δάσκαλό τους.

«Δάσκαλε, δεν θα το πιστέψεις, όμως δεν καταφέραμε να σου φέρουμε ούτε ένα ξερό φύλλο. Κάθε φύλλο που πιάναμε ήταν χρήσιμο και σε κάποιον. Συγχώρεσέ μας, που δεν μπορέσαμε να σου φέρουμε το δώρο που μας ζήτησες».

«Κι όμως, μου φέρατε το σημαντικότερο δώρο. Την απόδειξη της γνώσης σας, της σοφίας σας και της συνείδησής σας, πως τίποτα, ούτε ένα ξερό φύλλο δεν μπορεί να είναι άχρηστο. Αυτό μην το ξεχάσετε ποτέ!»



Λαϊκό ινδικό παραμύθι
Πηγή: το βιβλίο "ΟΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ" του Νίκου Μιχαλόπουλου 



Επικοινωνήστε μαζί μας

Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για περισσότερες πληροφορίες.

Φόρμα Επικοινωνίας


Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας!